त्या सायकलला साईड सपोर्टर लावण्याचा प्रयत्न केला. पण ते नीट बसत नव्हते. कसेबसे लावले तरी यथार्थ चालवताना ते लगेच तुटत होते. त्यामुळे एक दिवसातच आम्ही ते काढून टाकले. मग ठरवले की, त्याला साईड सपोर्टरशिवायच सायकल शिकवायची.
दररोज संध्याकाळी मी त्याला सायकल घेऊन अमरविद्या कॉलनी आणि अक्कलकुवा रस्त्यावर सरावासाठी घेऊन जात होतो. जवळपास एक तास तो सायकल चालवण्याचा प्रयत्न करत असे. सुरुवातीला त्याला संतुलन राखणे कठीण जात होते. सायकल कधी डगमगायची, कधी थांबायची. कधी पाय पटकन खाली ठेवावा लागायचा. तरीही तो हार मानत नव्हता.
हळूहळू त्याचा आत्मविश्वास वाढत गेला. फक्त चार दिवसांतच त्याने बऱ्यापैकी अंतर स्वतः सायकल चालवत पार केले. यानंतर मी त्याला रात्री बसस्टँडवर घेऊन जाऊ लागलो. तिथे त्याला वाहतुकीचा अनुभव मिळत होता. वळण कसे घ्यायचे, पुढे-मागे येणाऱ्या वाहनांकडे कसे लक्ष ठेवायचे, हे तो हळूहळू शिकू लागला. त्यानंतर सुट्टीचा दिवशी तो कॉलेज ग्राऊंडवर येऊ लागला व सायकल चालवू लागला.
या सगळ्या सरावात तो अनेकदा पडला देखील. कधी गुडघ्याला खरचटले, कधी हाताला थोडी जखम झाली. पण तो लगेच उठून पुन्हा सायकलवर बसायचा. पडल्यामुळे तो घाबरला नाही. आज यथार्थ आत्मविश्वासाने सायकल चालवतो तेव्हा त्या दिवसांची आठवण छान वाटते. त्या काही दिवसांच्या सरावातून त्याने केवळ सायकल चालवायला नाही, तर धैर्य आणि प्रयत्न करण्याची सवयही शिकली. आमच्यासाठी ही एक सुंदर आणि जपून ठेवण्यासारखी आठवण आहे....
